Vandaag ben ik opgetogen afgereisd naar Amsterdam om de presentatie mee te maken van het boek met de fraaie titel: ‘De belofte van Laagland’, een roman over een groep mensen die de moraal van hebzucht en regelzucht in het kleine Laagland middels een belofte probeert te bestrijden. Je begrijpt de analogie met ons kleine landje.

De schrijver, Robert Coppenhagen, ken ik als schrijver van een wat ouder, overigens prachtig boek over co-creatie. Een begrip wat toen nog niet zoveel maar nu al behoorlijk gemeengoed wordt.

Tijdens de presentatie en het wat langdurige vervolg werd er gesproken over vragen die centraal staan binnen gebieden van gezondheidszorg, bedrijfsleven, overheid en onderwijs. Vragen stellen is belangrijker dan (snel) oplossingen proberen te vinden. Een mooie socratische instelling wat mij betreft. Het werkt overigens goed: zet gedreven professionals bij elkaar en men vindt elkaar al snel in het stellen van de goede kernvragen die wezenlijk een bijdrage aan verandering in organisaties (systemen) en samenleving kunnen bewerkstelligen.

Ik heb er een paar genoteerd, maar ze worden ook op de website geplaatst. In de groep waarvan ik deel uitmaakte (onderwijs) vonden we de volgende kernvragen (mijn weergave ervan):

• hoe laten we ons (het onderwijs) weer raken door de leerbeleving van de student bij de vormgeving (organisatie) van het onderwijs?
• hoe kan het collectief (van de organisatie) oplossingen formuleren voor de problemen waar de individuele docent voor staat?
• hoe nemen we weer de waarde van de toekomst in plaats van de prijs van het heden als uitgangspunt?

Pfoe, ga er maar aan staan. Wie? Koplopers, aldus Coppenhagen, met de krachtige strategie van het stellen van vragen.

Wanneer we de wezenlijke vragen kunnen blijven stellen in ons werk als ondernemende professionals komen duurzame oplossingen zonder regeldruk en hebzucht in zicht.